🎵Start spreading the news…🎶 maar we hebben het niet cadeau gekregen. Deze stoere crew heeft een dosis drashbuien, vastlopen, storm, onweer, legendarische kapen en zeeziekte moeten overwinnen om The City That Never Sleeps te bereiken.

Maar dit allemaal met een big smile en in opperbeste stemming! En met een paar fenomenale zeildagen en -nachten tussendoor hebben we een stevige 643NM afgelegd.

De start was veelbelovend / veelbetekenend: de enthousiaste crew en skipper varen Nomad aan de grond minder dan 20m uit onze vertrekmarina 😁. Een ondiepte die niet op de kaart staat, niet met een boei gemarkeerd is en waarover de ç#@&!§§ havenmeester ons was vergeten te vertellen…

Maar bon, een beetje geduld en het betere kunst-en-vliegwerk en we zijn weer vlot. En een paar uur later op zee de helft van de crew uitgeteld wegens een flinke zeeziekte… met alles erop en eraan. En eruit…

Maar gelukkig maar voor een paar uurtjes: een flinke nachtrust doet wonderen en vanaf dan bewijst deze crew ijzersterke zeebenen te hebben voor de rest van de etappe 💪.

Onderweg naar de beruchte Cape Hatteras nemen we een dagje pauze in Beaufort om een storm over ons te laten trekken en daags nadien ronden we zowel Cape Lookout als Cape Hatteras. Eitje. Ik snap niet waar alle Amerikaanse schippers waarmee ik gesproken heb zo bang voor zijn. Of misschien hebben zij gewoon niet zo’n goede crew…

We zijn de kaap nog niet goed rond of er komt een onaangekondigd onweerwolkje piepen. En nog één. En dan nog een paar. En voor we het weet zijn we tijdens de nachtwacht van Jan & de skipper omsingeld door honderden duizenden bliksemschichten, onwaarschijnlijk. Dat kan tellen voor de allereerste nachtwacht op zee voor Jan. Onze initiële ongerustheid maakt snel plaats voor bewondering voor dit waanzinnig indrukwekkende natuurfenomeen. Doorweekt maar voldaan kruipen we in ons bed en ’s anderendaags komen we aan in de Chesapeake Bay, waar een groot deel van de Amerikaanse vloot ligt. We zien straaljagers, helicopters en soldatenbootjes.

De volgende dagen hoppen we noordwaarts, meestal overdag, soms ’s nachts. Er zijn een paar windarme dagen, maar gelukkig ook meer dan genoeg prachtige zeildagen met zon & wind à volonté. ’s Nachts wisselen we af tussen marina’s en ankerplekken. De crew groeit ook zienderogen in haar rol en maneuvers gaan vlotter en vlotter, ook de complexere in krappe marina’s of minder evidente zeil set-ups zoals vlinderen met spi-boom. We krijgen regelmatig gezelschap van dolfijnen, maar onze vislijn blijft helaas leeg, ondanks hardnekkige en verwoede pogingen van Wim om zijn visrecords nog wat scherper te stellen.

Hét hoogtepunt is natuurlijk NYC binnenvaren; we hebben dit goed getimed op de laatste zonnige dag van de tweede week. We genieten maximaal van het mooie weer zowel op onze ankerplaats bij het Vrijheidsstandbeeld als tijdens een tocht (bijna) rond Manhattan. Fenomenale views bij momenten. Maar wel op uwe qui vive blijven, massa’s ferries die aan 30kts of meer oversteken en gewoon rechtdoor knallen.

We sluiten af met nog 2 dagen op de wal in NYC inclusief een bezoekje aan het Belgische café nabij Times Square en een sport waar we niet al te veel van snappen. Deze etappe met iconische aankomst heeft alles opgeleverd wat ervan verwacht werd: terug iets meer “heroïsche” zeilomstandigheden, mooie gevarieerde landschappen / steden / ankerplekken en een onvergetelijke / priceless aankomst. Op uw eigen boot New York binnenvaren, het doet ne mens wat…