Wij vinken af:

✅ Met eigen bootje rond Manhattan varen

✅Drie tachtigjarige hippie deernes rond onze vinger winden

✅Kreeften overpopulatieprobleem in Noord-Amerika grondig aanpakken

✅Kaasfondue op een boot

✅Het 24-uur dagrecord qua afstand op de TG evenaren

U ziet het, beste volgvrienden, we zijn geen uitdaging uit de weg gegaan tijdens etappe 12!

Wat een heerlijke veertiendaagse was me dat weer, zeg, met om te beginnen een allegaartje van weersomstandigheden. Veel zon, soms regen, typische dikke mist, perfecte zeilwind, we hebben het allemaal gehad en zo het onvoorspelbare karakter van Noord-Amerika kunnen proeven. ‘t Is eens wat anders dan de immer zonnige Bahama’s.

Op dag één, NYC leren kennen op een unieke manier op onze eigen boot, is een onvergetelijke belevenis. Het zonnetje erbij voor een paar schitterende beelden en genieten van de majestueuze architectuur, zalig.

Qua regio en landschap hebben we een paar fenomenale streken gezien. Voorbij NYC zien we de statige mansions langs de Long Island Sound. Niet allemaal onze smaak, maar wel prachtig gelegen en een mooie gelegenheid voor onze uitgebreide Sels delegatie om wat te scouten en te besluiten dat het bij ons allemaal veel mooier is. Na Long Island passeren we Connecticut en Massachusets om uiteindelijk in Maine te belanden, waar deze schipper alvast zijn hart verloren heeft aan de prachtige omgeving. Kleine, bosrijke eilandjes tussen kronkelende rivieren en fjorden, perfecte ankerplekken, cottages met hun eigen aanlegsteigertje en af en toe een zee-arend die overvliegt, overweldigend.

We moeten af en toe iets meer dan we zouden willen de motor aanzetten wegens gebrek aan wind, maar dat wordt dan ook weer meestal snel gecompenseerd met prachtige zeildagen. Met deze crew aan boord betekent dat maar één ding: knallen. Met of zonder gennaker trekken we een paar mooie rakken en malen we in totaal meer dan 700NM af. Steeds met vislijn achter ons, maar de Noord-Amerikaanse vissen hebben helemaal niets begrepen van hoe ze met ons gloednieuw (Robby) visgerief moeten omgaan. Maar uiteindelijk zijn we hier niet voor de vis, doch wel voor een ander diertje.

Namelijk de kreeft. We laten geen gelegenheid onbenut om deze locale delicatesse aan een grondige culinaire keuring te onderwerpen en we ondervinden aan den lijve hoe ze bovendien lekkerder en goedkoper worden naarmate de reis vordert. Massa’s geld dat we zo op deze etappe bespaard hebben!

Ook uniek op de TG tot nu toe: een hofmeester die aan boord à la carte eten voorziet. U leest het goed: bij iedere maaltijd informeert chefkok Mich of/hoe we de granola / hamburger / pasta / … het liefste eten en hij tovert met de glimlach vijf varianten boven, voor ieder wat wils. De culinaire hoogtepunten zijn te veel om op te noemen, maar wat vooral zal bijblijven is de kaasfondue à la Nomad! Genuttigd in het prettig gestoorde gezelschap van een paar locale bejaarde hippie dames die ook nog eens een paar kreeften als dessert tevoorschijn toveren.

De etappe eindigt zeer gepast in Halifax, Nova Scotia, in de statige Board Room van de oudste yachtclub van het Amerikaanse continent, een waardige conclusie van een prachtig avontuur met een fantastische bende!