Etappe 1

Veel vrienden en familie bij de start: gezonde stress, maar een zalige vibe onder een stralend zonnetje. Emotioneel afscheid van Vicky en Amelie, die een mooi cadeautje gemaakt had. Om stipt 11 uur gooien we de trossen los in Imalso en met het tij mee varen we gemiddeld 9+ knopen naar Breskens, met een uitstekende sfeer aan boord. Voorbij Breskens gaan de zeilen voor het eerst op en zeilen we mooi tot Zeebrugge. Ook de windvaan maakt zijn debuut: hij werkt goed, al moeten we nog wat leren over hoe we hem precies gebruiken.

De eerste nachtwacht is voor Toon en Dyck: weinig wind, droog en frisjes, en niet veel verkeer. Rond 4 uur varen we voorbij Calais en nemen Redgie en Timo over voor de oversteek van het Kanaal. Met goede stroming mee ronden we Dungeness en Beachy Head. In de verte spotten we de eerste dolfijnen, en de vishengels worden klaargemaakt en voor het eerst getest. Om 17.30 uur varen we Brighton Marina binnen, waar we fish & chips eten in een resto op de wal.

Om 7.45 uur vertrek uit Brighton, de eerste uren op de motor. Bij het overvaren van een ondiepte bijt de eerste vis: Dyck brengt feilloos een zeebaars aan boord en kuist hem, en papillote voor de lunch. Daarna gaan de zeilen op richting de Kanaaleilanden, tegen een flinke stroming in. In de namiddag is het heel leuk zeilen, aan de wind bij 4 Bft, en iedereen stuurt beurtelings met de hand. ’s Avonds valt de stroom uit bij het gebruik van de hydrauliek, iets om in de volgende haven goed te onderzoeken.

Na een nachtshift grotendeels op de motor steekt in de ochtend de wind op. Leuk sturen bij een constante koers en halve wind: op fok en gereefd grootzeil haalt Nomad vlot 6,5 knopen. Na wat overleg wordt Roscoff onze bestemming. Rond 17 uur zwemt een grote groep dolfijnen een paar minuten gezellig met de boot mee, wat een opkikker! Om 19.50 uur aankomst in Roscoff Marina: groot, modern en een vriendelijke ontvangst. Timo tovert een lekkere puttanesca op tafel.

Op tijd vertrokken uit Roscoff, met een bijna lege dieseltank, want in Roscoff is er geen diesel. Eerst onrustig op de motor tegen de golven, daarna motorzeilen aan de wind tegen stroming en WNW-wind, met dolfijnen onderweg. Precies op tijd zijn we bij de Chenal du Four om het tij mee te hebben: vlak water, halve wind en een flinke stroming in de rug. We varen door tot Camaret-sur-Mer en nemen een plekje aan de bezoekerssteiger. Steak met puree als avondmaal.

Om 6.20 uur trossen los, diesel getankt en op de motor de baai van Camaret uit. Na een halfuur gaan de zeilen op en bij 5-6 Bft NW knallen we door de Raz de Sein, met een zuidelijke koers naar Gijón. De hele dag zon en een perfecte halve, beetje ruime wind. Een school van 20 dolfijnen volgt ons een kwartier lang, fantastisch. De hele crew geniet van de omstandigheden en na een mooie zonsondergang tikken we een mijlpaal aan: voor het eerst 24 uur aan één stuk zeilen zonder motor.

Een rustige nacht onder zeil; de fok maakt plaats voor de genua. Minder dolfijnen dan gisteren, maar de walvissen maken het goed: een tiental fonteinen en vier walvissen die bovenkomen om te ademen. Spectaculair! Alsof dat nog niet genoeg was, vangt Dyck met hulp van Timo en Redgie een hondstonijn van 6-7 kg; na een hele strijd ligt hij aan boord en de crew is extatisch. In de nacht ontwijken we een drukke vissersvloot. Om 3.30 uur meren we probleemloos af in Gijón: de Golf van Biscaje is bedwongen.

Om 8 uur vertrek uit Gijón, bijna windstil, dus op de motor westwaarts. Timo bakt fantastisch brood en Redgie maakt er verse tonijnsla bij. Dan een spannend moment: een motoralarm voor oververhitting, een geblokkeerd grootzeil en een batterij die wegvalt. Al zeilend vinden we de oorzaak, verlies van koelvloeistof, en na bijvullen draait de motor weer zoals het hoort. In Ribadeo testen we het anker en smaken de varkenswangetjes met gebakken patatten.

Uitgeslapen, en dan motor en bilge gecheckt en schoongemaakt. Daarna 5 uur zonder problemen op de motor langs de Galicische kust, bewolkt en windstil. Na 28 NM laten we het anker vallen in 3-5 m, in een prachtige baai bij Vicedo aan de Praia de Vilela. T-bone-BBQ op het achterdek, en een rustige nacht in het vooruitzicht.

Om 1.30 uur schokt de boot: de nieuwe dieptemeter blijkt 1,5 m te weinig aan te geven en Nomad ligt even aan de grond. Rond 4 uur komt ze weer los, en ’s ochtends varen we bij mooi weer de adembenemende baai uit. Daarna een topdag: scherp aan de wind bij 20-25 knopen, en de crew stuurt om de beurt met de hand. Na een paar keer opkruisen en heel veel dolfijnen komt La Coruña in zicht. We vieren de geslaagde etappe met Triple Chimay, diepvriespizza en ravioli uit blik. Zalig!