De crew van etappe 2 komt aan in La Coruña, met zes uur vertraging door een gemiste vlucht. ’s Avonds smaakt de pulpo.

De crew van etappe 2 komt aan in La Coruña, met zes uur vertraging door een gemiste vlucht. ’s Avonds smaakt de pulpo.

Na een uitgebreide briefing van zo’n twee uur en een pizzalunch in La Coruña gooien we om 15.30 uur de trossen los. Al motorzeilend varen we naar het noordwesten, om zo snel mogelijk uit de orcazone te geraken. Dolfijnen begeleiden ons continu en de crew is enthousiast. Met de toenemende deining doet ook de zeeziekte haar intrede. Tegen de avond trekt de wind aan tot 5 Bft en starten we de wachtcyclus die ChatGPT voor ons uitwerkte.


We navigeren tussen de beroepsvaart in de verkeersscheiding voor de Spaanse kust. De wind trekt aan tot 5-6 Bft met af en toe wat regen, maar de richting blijft constant en we varen ruim recht naar Madeira. De boot is erg onrustig, wat koken en inslapen een uitdaging maakt; de schipper maakt pasta bolognese. ’s Avonds draait de motor 2 uur om de batterij bij te laden. Met 173 NM in 24 uur zetten we een nieuw record!


’s Nachts stoten tot 7 Bft en golven van 3,5 m, maar met de wind ruim deert het Nomad niet. Er wordt vooral op de autopilot gevaren; de schipper stuurt ook 2 uur met de hand om de batterijen te sparen en bakt ’s nachts brood. ’s Ochtends zon en nog altijd 5-6 Bft: heel aangenaam zeilen. Wel geeft de alternator geen stroom meer en lijkt de waterpomp defect, dus het batterijbeheer wordt belangrijk.


Een rustige nacht met een constante 5 Bft en nauwelijks verkeer. Overdag zon, zodat de batterijen kunnen bijladen tot 70%. De schipper vangt zijn eerste vis, een valse bonito van 1-2 kg, die als hors-d’oeuvre op tafel komt. Surfend op de golven halen we een topsnelheid van 12,1 knopen, en na een gijp rond de middag lopen we de hele namiddag gemiddeld 7+ knopen.


Nog altijd dezelfde omstandigheden: droog, afwisselend bewolkt en een constante 5-6 Bft uit het noordoosten. Samen met Wortel pakken we het probleem met de motorkoeling aan; nog zonder succes, maar we kunnen al een paar oorzaken uitsluiten. Met gereefd grootzeil en volle genua halen we mooie gemiddelden, en met Paul aan het roer noteren we een topsnelheid van 13,7 knopen! Na een gijp zetten we koers naar Porto Santo.

’s Ochtends duikt de schipper met frisse moed de machinekamer in: impeller en O-ring vervangen, geduldig de waterpomp laten aanzuigen, en hoera, de dieselmotor werkt weer. Op de middag zien we land! JM maakt steak met rijst. Porto Santo heeft geen plaats voor ons, dus varen we door naar de marina van Quinta do Lorde op Madeira. Iets voor middernacht aanleggen, een douche, een pintje en dodo.


Rustig dagje: ’s middags een picknick met eindelijk onze pata negra. Met een huurauto naar een keienstrand, met hilarische toestanden om in en uit zee te geraken. ’s Avonds eten we in een populair visrestaurant.


Paul en Wortel gaan golfen; JM, Moens en Toon maken een korte hike naar de oostpunt van het eiland, tussen honderden andere wandelaars. Prachtige vergezichten op de ruige noordkant van Madeira.


Dagtocht naar de Ilhas Desertas in volle zon. Ankeren mag niet van de parkwachter, dus we dobberen wat ter plaatse. Een leuke zeildag, waarop we ook de Hydrovane nog eens uittesten: hem in wisselende wind op koers krijgen en houden blijft een beetje zoeken.


Wortel vertrekt vroeger naar huis, de rest van de crew neemt een snipperdag aan een zwembad bij de zee. ’s Avonds eten we in een leuk restaurant met zicht op zee en de zonsondergang.


Het laatste stuk van etappe 2: van Quinta do Lorde naar Calheta. Erg wisselende omstandigheden: we vertrekken bij 25 knopen, halverwege staat er nog 3 knopen wind. Al bij al weer een mooie zeildag in de zon. Een restaurant maakt foto’s en een filmpje van Nomad als we voorbijvaren, en in Calheta krijgen we een goede box.


Met de auto naar het strand van Seixal aan de noordkant van het eiland: woeste golven, leuk maar tricky om in te spelen. Mooie terugrit over de top op 1.430 m, waar het keihard waait. Hier komt de schipper zeker terug om te hiken.


Een luilekkere dag voor de crew op het strand van Calheta, terwijl de schipper wat bootklusjes doet. Afsluitend diner in ons favoriete restaurant in Funchal.

Om 5 uur opstaan om de crew naar de luchthaven te brengen. Etappe 2 zit er weeral op; het gaat soms erg snel.
