Etappe 2 - knallen naar Madeira

Nu de crew van deze etappe veilig en wel weer thuis is, tijd voor een terugblik op weer twee zalige weken. Begonnen met een kleine tegenvaller met veel vertraging en een gemiste vlucht-connectie, maar daarna ging het alleen maar in stijgende lijn. Te beginnen met de fantastische belota pata negra ham verrassing vanwege de crew, waarvoor de skipper & co-manager een eersteklas constructie in elkaar timmeren. Na één van de lessons learnt van de vorige etappe - een uitgebreidere briefing voor de newbies - nog een lekkere pizza als fond voor de zeeziekte pillekes en we nemen een vliegende start.

De orca's hadden de voorafgaande weken uitgekozen om even te verhuizen van Gibraltar naar A Coruna om daar met de bootjes te spelen, dus de eerste uren staan zenuwen en zintuigen op scherp. We maken een grote bocht rond de kapen bij Fisterra, geholpen door een leuke ZW wind en zijn na een vijftal uurtjes uit de Orca-zone. Hoewel dolfijn-zone een betere benaming zou zijn, we worden uitgewuifd door hordes spelende vriendjes. En van zodra we onze draai richting Madeira inzetten, past de wind zich aan: een gedroomde NNO van 5-6 bft die ons zal blijven vergezellen tot de eindbestemming -> beter kan je het niet bestellen!

Met zo'n windje komen ook de golfjes, regelmatig tot 3-4m hoog, die Nomad probleemloos verteert, maar waar de maag van enkele crew het toch moeilijk mee heeft af en toe. Rollende golven schuin langs achter zorgen voor een gezellige rollercoaster maar de boot ligt geen seconde helemaal stil. De pillekes helpen, maar rustig binnen rondlopen / koken / slapen / ... blijft moeilijk voor sommigen. Effe wennen en aanpassen en na een paar dagen loopt iedereen fluitend op zeebenen.

En het wonder geschiedt: voor het eerst in zijn zeilloopbaan, vangt de skipper een vis! Een echte! Hoewel, de vis encyclopedie leert ons dat het om een "valse bonito" gaat. Pol zorgt voor een vreedzaam levenseinde 🫣😇 en hop, meteen de pan in. Die vers verworven vis skills nog een beetje aanscherpen (en uiteraard nog wat extra materiaal shoppen 😉) en de voedselvoorziening voor volgende etappes is gegarandeerd 💪🐟🐠🐡🦐.

De dolfijnen laten ons in de diepe oceaan wat in de steek, maar we zien in de verte een paar 🐋 spuiten. Verder lijken we wel alleen op de wereld zonder enig verkeer onderweg, nauwelijks beroepsvaart en geen zeilboten; we zitten dan ook op een minder populaire route. Maar we vervelen ons geen seconde, de laatste dagen wordt er bijna 24/7 met de hand gestuurd, ook 's nachts. En dat rendeert: we klokken een paar records die vermoedelijk nog even in de tabellen gaan blijven staan: een 24h-gemiddelde van 194NM en met Pol aan het roer een heel tijdelijke topsnelheid (SOG) van 13.7kts 💪. Totaal gemiddelde van de oversteek was exact 7kts, met conservatieve zeil-keuzes en waarvan slechts 15 motoruren.

Tijdens deze (voorlopig) langste offshore etappe ooit voor skipper en crew, merken we dat 5 nachten in een "dynamische" boot met wachten van 4h zijn tol begint te eisen qua vermoeidheid. Alle plekjes op de boot worden uiterst creatief uitgetest qua slaapplaats, zowel binnen als buiten en op den duur vindt iedereen zijn draai wel. Maar we vinden het ook niet erg als we na 129 uur om middernacht aanleggen in Quinta do Lorde op Madeira, in een erg kalme jachthaven naast een indrukwekkende rotswand.

De komende dagen kiezen we deze marina als uitvalsbasis voor een paar uitstapjes: we hiken, golfen, strandhangen, pick-nicken en dagzeilen dat het een lieve lust is en geven de lokale horeca een paar stevige steuntjes in de rug 🍻🥐🍖🍕🥗. Met pijn in het hart nemen we vroegtijdig afscheid van één crew die thuis nog wat klusjes op te knappen heeft en het laatste loodje richting eindbestemming Calheta doen we op een zonovergoten dagje met een leuke 3-4bft, inclusief een fly-by bij ons favoriet restaurant.

De laatste dagen bestaan uit welverdiende rust & lokale fauna spotten op een paar leuke strandjes, om met volle batterijen weer huiswaarts te keren.

Voor de skipper was dit stukje TG alvast weer een volledige voltreffer, een etappe om van te smullen en alle vakjes aan te vinken. Heel tof om te zien hoe snel ook minder ervaren crew weer snel meedraait in alle cruciale aspecten van het zeilen en geruststellend om te zien dat Nomad ook iets meer challenging weers- en zee-omstandigheden fluitend aankan.

Het gaat snel naar mijn gevoel, de TG, maar ik geniet van elk moment met volle teugen en kijk al enthousiast uit naar de kort-maar-krachtige etappe 3! Gran Canaria, here we come!

Check zeker ook de multimedia pagina voor meer fraaie foto's van deze bijzonder aantrekkelijke crew en af en toe wat water -> Media galerij etappe 2