Etappe 15: den Bloemekee

Dus ik heb 13.000NM afgelegd om te ontdekken dat het in Engeland en bij ons eigenlijk minstens even mooi weer is als in de tropen 😜... Eigenlijk best prima, dan is de aanpassing op dat vlak na de TG al niet te groot. Want deze etappe brengt Nomad, haar skipper en crew onherroepelijk huiswaarts. Niet dat het tegensteekt, integendeel, vooral de skipper kijkt ernaar uit familie en vrienden terug wat vaker en live te kunnen zien. Anderzijds, op het einde van dit fantastische avontuur ook wel een ernstig risico op flinke blues.

Maar eerst nog 10 dagen genieten van Zuid-Engeland! Om de laatste etappe gezellig in goede banen te leiden rekenen we ook op Inke en Philippe. En Vicky is ook van de partij uiteraard 😍 Hard waait het niet in Zuid-Engeland, maar het aanwezige briesje is meestal voldoende om onze dagelijkse tochtjes van telkens ongeveer 8 uur overwegend op zeil te kunnen afleggen. We wisselen af tussen jachthavens en ankerbaaien en genieten van de mooie kust met krijt- en andere rotsen, en van de leuke stadjes. We passeren een paar legendarische zeilplekken zoals Portland Bill, Yarmouth, Isle of Wight met Needles & Cowes, Dover, ...

We zien op deze tocht waarschijnlijk meer zeilbootjes dan op alle andere etappes samen. Dit is dan ook dé zeilregio van Europa. Gezellig om op het water wat gezelschap te hebben en zo kan er ook iedere dag geracet worden tegen nietsvermoedende tegenstanders 😉😎. We komen af en toe wat fauna tegen, maar de dolfijntjes hadden iets meer hun best kunnen doen. De zeehonden die we regelmatig tegenkomen maken dit goed.

Iedere dag brengt ons dichter bij Antwerpen, onze laatste tussenstop houden we op de nieuwe / toekomstige ligplaats van Nomad in Breskens. Naarmate de eindmeet nadert, pendelt de schipper nog regelmatig nog tussen blijheid en nostalgie. Die twijfel wordt weggenomen bij het zicht van de prachtige ontvangst-menigte bij onze aankomst in Antwerpen. Wat een hartverwarmend welkom!

Van pure emotie maakt de schipper een ongepland 360° rondje in de LO jachthaven maar uiteindelijk laat Nomad zich temmen en naar zijn stal leiden aan een nog bouwvalligere steiger dan bij het vertrek... Alle familie en vrienden aan boord dan maar, dat moet een record zijn met meer dan 30 zielen op de boot, maar Nomad vindt het prima. En de schipper ook. Het is mooi geweest...