Etappe 8: dolle pret en fauna weelde

Etappe 8 was een heerlijke, gevarieerde, verrassende ontdekkingstocht van een prachtige zeilregio. Maar voor het zover was, moesten er eerst nog serieus wat zeemijlen afgehaspeld worden, 295 non-stop om precies te zijn, van Puerto Rico naar Turks & Caicos. Geen evidentie als eerste etappe, maar wel ideaal om heel snel te wennen aan het leven aan boord. Onderweg spot ons alertste crewlid twee bultruggen om vervolgens een barracuda aan de haak te slaan! Na 54 uur schitterend doorvaren, inclusief de Mona Strait – toch geen evidente doorgang - waarbij iedereen vlotjes meedraait in het wacht-systeem, komen we aan op Turks & Caicos. Dat is een archipel van een twintigtal eilandjes rond een prachtige felazuurblauwe lagune van bijna 100 km doorsnede. Bij aankomst op onze ankerplek worden we begroet door een school dolfijnen die langskomt maar helaas niet gekomen zijn om met mensen te zwemmen, zoals de skipper ondervindt, want ze vluchten van zodra ik discreet in het water plof.

Daags nadien blijkt een motorprobleem”pje” iets complexer dan eerst gedacht en de skipper spendeert dan maar een dagje in de machinekamer, met Youtube als adviseur. Maar met resultaat, en op het einde van de dag spint de diesel opnieuw als een tevreden poesje...

We kunnen dus voort en tijdens onze omzwervingen op Grand Turk leren we Smiley kennen. Deze muzikale en vriendelijke mens steelt onze harten en is ook nog eens zo lief om ons half het eiland rond te rijden. Wat een zalige ontmoeting, we voelen ons – in zijn woorden – “truly blessed” en varen met een big smile de lagune in. Daar varen we een kleine week rond, afwisselend tussen idyllische ankerplekken en een marina. We krijgen een paar dagen bezoek van speelse dolfijnen die ons doorheen het ondiepe water begeleiden en bij iedere ankerplek nemen we uitgebreid de tijd om de onderwaterwereld te bewonderen. Vooral de ontmoeting met een hele groep zeeschildpadden zal ons altijd bij blijven.

Next stop, Bahama’s. Blijkbaar één van de spectulairste zeilregio’s van de wereld waar ik erg naar uitgekeken heb. Inklaren blijkt helaas ook hier weer een lijdensweg, vooral omdat de autoriteiten onze “port of entry” recent gewoonweg gesloten hebben. Deze stoutmoedige crew besluit het erop te wagen en een paar dagen als bootvluchtelingen illegaal door deze eilanden te varen. De skipper betaalt hier later nog een beetje de rekening voor, maar dat is een ander verhaal.

Maar het is de moeite meer dan waard en de setting is uniek. De kleuren zijn zo mogelijk nog spectaculairder dan TC. Zo lichtblauw dat het pijn doet aan de ogen en het zeewater is bijna even helder als de lucht met perfect wit zand. En het meest verbazend is nog de rust: we zijn hier zo goed als alleen, niks de gevreesde catamarans met luidruchtige Amerikanen. Het enige gezelschap in de jachthaven is een zeeschildpad en een nurse shark. En dan nog een stralend zonnetje en 25°C. Wat een zaligheid!

De crew krijgt van Bahamasair een dagje extra op Crooked Island cadeau wegens “lichte vertraging” maar geraakt gelukkig nog tijdig op Nassau voor nog een paar dagen R&R op land voor de terugkeer naar onze heimat.

Ook zeer geslaagd: twee top-koppels die elkaar maar een beetje kennen, gedurende twee weken intensief laten samenleven, samenwerken & plezier maken. Dit bleek een zeer geslaagde mix en ik hoop van harte dat ook hier een levenslange vriendschap uit geboren is.