Etappe 13: ne zware maar o zo de moeite

De Atlantische Oceaan via de noordelijke route oversteken van west naar oost, het is niet niks. Nomad is één van de naar schatting minder dan vijf Belgische boten die deze overtocht dit jaar waagt. Als extra veiligheidsfactor roepen we deze keer de hulp in van een meteoroloog die ons gaat helpen ijsbergen en slecht weer te vermijden.

Die veiligheid krijgt wel een stevige knauw als crewlid 4 een paar dagen voor de start ons laat weten thuis te blijven. De bijzonder ongelukkige timing laat ons niet toe een alternatieve oplossing te zoeken en we staan er dus ineens met drie voor, voor wellicht de zwaarste etappe van de TG. Maar wat een beresterke crew, zo zal blijken!

Ook de weergoden zetten bij de start niet echt hun beste beentje voor. Het beeld dat deze bemanning zal overhouden van het prachtige Nova Scotia is één grote grijze waas, we vertrekken namelijk in een dikke mist uit de haven van Halifax. Spannend…

Na een halve dag op motor komt er eindelijk wat wind en kunnen we mooi zeilen, maar mist wegblazen, ho maar. We varen verder de oceaan  op en het water koelt ook af, zodat het op dek allesbehalve aangenaam is. De crew verbijt de koude met een glimlach (en een binnengesmokkelde fles jenever, ra ra wie zou dat gedaan hebben 😱😜). Er verdwijnt ook een neutje in de oceaan, ter ere van de Titanic-slachtoffers, die nog een eind zuidelijker ligt.

We houden dagelijks contact met de meteoroloog en die belooft beterschap. Wat de mist betreft alvast, want die trekt uiteindelijk op en we verwarmen ons aan het zonnetje. Op wind is het jammer genoeg een paar dagen wachten aangezien we een hogedrukgebied moeten doorkruisen. Even wennen aan het gebrom van de motor dus, maar het platte water is ideaal voor dolfijnspotten. Of eigenlijk is het meer zeilbootspotten door de dolfijnen: die beestjes zien ons van in de verte, maken als voltallige school rechtsomkeer om ons nieuwsgierig te komen bekijken en krijgen dan geen genoeg van de deining die onze boot veroorzaakt. Meermaals per dag komen ze langs, we genieten met volle teugen.

De walvissen laten zich ook niet onbetuigd, ofwel zien we ze van ver, ofwel komen ze SPRINGEN OP 20m VAN DE BOOT. Spectaculair, maar we draaien ons net te traag om en zien enkel de staartvin verdwijnen in een waterfontein.

Na een paar dagen faunaspektakel bij weinig wind komt eindelijk een uitloper van een koudefront bij ons terecht en die bezorgt ons zes dagen lang i-de-a-le zeilomstandigheden met een (voor de specialisten) AWA van 90-100° en AWS van 22-28 kts met een paar uitschieters van 35. Voor de leken: champagnezeilen in de sweet spot van ons bootje. We halen topsnelheden tot 15,5 kts (!!!) en gemiddeldes van 8+ kts per dag. Alle records sneuvelen aan de lopende band!

Alle records sneuvelen aan de lopende band!

Aangezien we short-handed zeilen, kunnen we onmogelijk alles met de hand doen, maar onze beste vriend vanaf nu, Jules, stuurt na wat finetunen feilloos en onvermoeibaar. Wat een luxe en vooral veiligheidsfactor! Het maakt dat we solo wachten (van 3h) kunnen lopen, waardoor iedereen een zestal uur kan rusten ’s nachts. Zo houden we het wel vol 💪 en het moreel is skyhigh. Iedereen geniet volop!

De laatste 12h zijn er om snel te vergeten: weg wind, weg zon. We varen Horta binnen op een windstille, druilerige ochtend, maar who cares: WE DID IT!! Meer dan een klein beetje trots op onszelf en Jules/Nomad dat we dit avontuur tot een perfect einde hebben gebracht; niet in het minst dankzij de onverschrokkenheid van zeilbeginneling Dimi, die vanaf dag één in alles meedraait aan boord, inclusief solo nachtwachten; en na een paar uur oefenen fluitend met één vingertje een vinnige Nomad in golven 😉 van 3 m in bedwang houdt.

Ons laatste wapenfeit is de noblesse oblige pint of twee in het hartverwarmende zeilcafé Sport Peter in Horta, een dik verdiende beloning voor alle onverschrokken transatzeilers die deze route succesvol afleggen.

(Etappe) 13 een ongeluksgetal? Vergeet het!