Met wat extra voorraad vertrekken we meteen voor een flinke tocht van 240 NM, een stevige start voor Isabelle en Steven. Eens in de Golfstroom gaan de volle zeilen op en stijgt onze snelheid boven de 9 knopen. ’s Avonds vangt Steven een kleine mahi mahi, die we meteen verorberen: lang geleden! Via de marifoon en een lange oproep met de Coast Guard zoeken we uit waar de afsluitzone ligt voor een raketlancering op Cape Canaveral. Een heel mooie zeildag, inclusief visvangst!
Om 4.15 uur zit iedereen klaar voor de lancering van een SpaceX-raket: op zo’n 30 NM van Cape Canaveral een spectaculair zicht. Later hangt Steven twee vislijnen uit, die allebei tegelijk beet hebben: twee tonijnen van 6 en 8 kg! De ene wordt gefileerd, de andere krijgt zijn vrijheid terug. Vijf keer zien we vandaag een flinke groep dolfijnen rond de boot: we worden verwend. In St. Augustine breekt bij het aanleggen de versnellingskabel opnieuw, maar met de hulp van een sterke Amerikaanse buurman blijft de schade beperkt. ’s Avonds eten we in een typisch Amerikaanse tent in het gezellige St. Augustine.
Inklaren blijkt in Jacksonville te moeten, dus een uur heen en een uur terug met Uber. Steven vindt een Volvo Penta-dealer met het juiste onderdeel, en de schipper herstelt de kabel muurvast. Intussen verkent de rest van de crew het mooie historische centrum van St. Augustine. ’s Avonds samen lekker eten met livemuziek.
Met een gefixte versnellingskabel verlaten we zonder problemen de box. Bij weinig wind varen we op de motor naar de St. Johns River, en Steven regelt een ferry en fietsen voor morgen. Via een toffe kronkelende rivier navigeren we naar St. Marys, waar een moeilijk maar geslaagd ankermanoeuvre volgt. Steven tovert heerlijke tataki van zelfgevangen tonijn op tafel. Zalig!
Met de dinghy naar de wal, fietsen ophalen en met de ferry naar Cumberland Island, een nationaal park. Prachtige natuur: regenwoud, wilde paarden, een gordeldier, een alligator, kardinaalvogels en een lederschildpad. Spectaculair! We mountainbiken meer dan 30 km over paadjes met los zand, een flinke workout. ’s Avonds weer tonijn op twee wijzen van Steven: van het beste eten van de hele Tournée.
Vandaag een stukje Intracoastal Waterway, door een smaller wordende rivier tussen de moerassen, met pelikanen en af en toe een verdwaalde dolfijn. Omdat de kaart niet klopt, vinden we geen doorgang naar buiten en nemen we de ondiepe ICW achter Jekyll Island. Precies 3 uur na laagwater varen we onder onze eerste ICW-brug door en over het ondiepste stuk: nergens minder dan 3,2 m. Voorbij een massa duikende pelikanen eindigen we in een moderne marina.
Uitslapen en om 11 uur vertrekken, na een ingewikkeld manoeuvre met stevige stroom in de rug. We slaan Savannah en Beaufort over en varen rechtstreeks naar Charleston, 140 NM. Een hele dag zalig zeilen in het zonnetje bij 12-14 knopen, en de crew wisselt af aan het roer. ’s Avonds pasta bolognese, en we varen de nacht in.
Een rustige nacht met rustig verkeer. Tegen de ochtend trekt de wind aan, en net op tijd varen we de baai van Charleston binnen. Na een paar uur rust tussen de zondagse powerboats vinden we een betere ankerplek achter een vliegdekschip. Steven toont weer zijn kookkunsten met lekkere kip.
Met een early check-in varen we om 10 uur de marina van Charleston binnen, een halfuur na de kentering. Ondanks flinke wind in de rug lukt het aanleggen aardig, met twee helpende handen op de kant. In de namiddag verkennen we Charleston.
Een dag zonder varen: we bezoeken de Magnolia-plantage, met veel mooie natuur en lokale geschiedenis. ’s Avonds oesters in Charleston.
Om 8 uur vertrekken we uit Charleston, met weinig wind en stroom tegen. Een warme, luie dag op de motor; iedereen doet een powernap. Tegen het einde van de dag steekt, zoals meestal hier, de wind leuk op, en om 17 uur varen we de geul van Winyah Bay binnen. We vinden een mooie, rustige ankerplek langs de rivier, de schipper maakt puttanesca, en de zonsondergang kleurt in pastel.
Prachtig ontwaken op een spiegelgladde rivier. Met het tij mee zijn we om 8 uur op zee, en vanaf 13.30 uur kunnen genua en grootzeil eindelijk uit voor 5-6 knopen ruime wind. De Little River Inlet blijkt eenvoudiger dan gedacht, en een mijl stroomop vinden we een mooie ankerplek, in de wind maar uit de deining. We zien dolfijntjes passeren en een hertje op de kant.
Met een mooi windje overbruggen we de laatste 30 mijl naar Cape Fear: een naam die meer ontzag inboezemt dan nodig. Kort na de middag zijn we in onze marina, en dankzij een goede teameffort en wat hulp op de kant liggen we snel veilig op onze eindbestemming. Na een grondige schoonmaak nemen we afscheid, en de kapitein mag zijn Dodge RAM gaan ophalen. Nice!
