Etappe 12

De crew is gisteren aangekomen, en dankzij de jetlag is iedereen ’s ochtends vroeger wakker dan de kapitein. Iets na 10 uur varen we uit: een rondje Hudson, langs Liberty en via de East River voorbij Manhattan en Brooklyn naar Long Island Sound. Iedereen is dolenthousiast over deze unieke manier om New York te beleven, en Hell Gate maakt zijn naam niet waar. Mich maakt heerlijke clubsandwiches, en rond 14 uur gaan op open water de zeilen op. We eindigen in een rustige baai tussen heel grote villa’s, met gehaktballen in currysaus van Mich: origineel en lekker!

Iedereen is weer vroeg uit de veren, dus vertrek om 6.30 uur. De zon is volop van de partij, de wind niet, dus we motoren dapper door Long Island Sound. We vissen met het nieuwe Robby Fish-gerief, maar de vissen hebben nog niet door wat ze ermee moeten. Delicieuze hotdogs van Mich als lunch en een luie dag met powernaps. We eindigen weer in een mooie baai naast een toffe tweemaster, met ratatouille en gehaktballetjes bij een prachtige zonsondergang. Zalig!

Vroeg op en tegen 6.30 uur onderweg, nog windstiller dan de vorige dagen. Met het getij mee halen we 7 knopen op kruistoerental, en iedereen stuurt om de beurt; verder lezen, yoga en de dinghy herstellen. Rond 14 uur komen we aan in de marina van het kleine, nauwelijks bewoonde eiland Cuttyhunk. In de namiddag een wandeling over het schattige eilandje, met mooie zichten op zee en bijna geen verkeer. ’s Avonds eten we bij ondergaande zon aan een picknicktafel een heerlijke kreeft van de lobster shack: groot feest!

Om 4 uur op voor een lange zeildag, maar de beloofde wind blijft uit, en op suggestie van Patrick nemen we een shortcut door het Cape Cod Canal. Na een paar uur motoren en een pauze voor anker om de tegenstroom af te wachten, varen we onder drie hoge bruggen door; Mich tovert tussendoor tonijnsla met lookbrood op tafel. Na het kanaal eindelijk echt zeilen: eerst op de gennaker aan 6,5 knopen, en na een gijp bij 20 knopen aan 7 knopen naar de jachthaven. Een erg toffe ontvangst in Provincetown, een deugddoende douche en een apero aan boord, en daarna gaan we het stadje in.

’s Ochtends tanken we jerrycan per jerrycan de dieseltank vol, en we nemen 40 liter reserve mee. Na een paar uur op de motor is er net genoeg wind om te zeilen, en we zigzaggen over de Stellwagen Bank, waar we in de verte een walvis zien. Mooi! Iedereen is blij dat we weer zeilen, en we sturen om de beurt. Mich tovert kip met patatjes, we beginnen aan het wachtsysteem, en de avondshift spot nog een tweede walvis.

Erg wisselende wind, die van SSE naar NNW en terug draait. Tijdens de wacht van Mich en Toon om 7 uur springt een bultrug twee keer uit het water en wuift ons toe met zijn staartvin: spectaculair, en Mich kan het filmen! Een paar uur later varen we Maine binnen en nemen een meerboei bij het Linekin-resort. Tussen bossen en muggen wandelen we naar een leuk restaurantje aan het water voor kreeft, en we duiken in het zwembad van het resort. ’s Avonds lekkere parmentier van Mich en een rondje Irish coffee van Pat.

Om 8.30 uur los van de meerboei, in regen, mist en windstilte. Op de motor navigeren we tussen de eilandjes naar Rockland. De lunch is weer fenomenaal: verse cheeseburgers van de chef. In de rustige haven heeft de zeilwinkel tweecomponentenlijm voor de dinghy, en ’s avonds laten we ons verwennen in een down-to-earth lobster joint. De sfeer is weeral opperbest, net als de rest van de etappe.

Na een boodschappenrondje varen we uit bij een leuke 3 Bft aan de wind op vlak water: plezant zeilen, met een paar overstagmanoeuvres om op te kruisen. Een piece of cake met zo’n crew! Als de wind wegvalt, varen we rustig tussen de prachtige eilandjes. Voor een check van de motor ankeren we in een grote baai in de buurt van een dieselmecanicien. Gezellige apero en een heerlijk hammetje met wortelen, waar Mich terecht apetrots op is.

De mecanicien lost het zoutwaterlekje op met één slangenklem. Daarna leuk zeilen, scherp aan de wind op vlak water met af en toe een overstag, en de crew amuseert zich met navigeren en zeiltrim. Leuk om te zien! Omdat er in Bar Harbor een douanekantoor is om uit te klaren, varen we daarheen. Op zeil en motor bereiken we Bar Harbor, waar we een meerboei nemen.

Topzeilweer! Om 8.30 uur vertrekken we voor een tocht van 200 NM naar Nova Scotia: volle zon, een sportief windje, en iedereen heeft er zin in. We ontwijken handig de mistbanken en halen erg mooie gemiddelden, en iedereen stuurt met de glimlach. Voor de verwachte koerswijziging ’s nachts maken we de spiboom klaar. Mich zorgt voor een heerlijk gemarineerd kipje met pasta, en we gaan met ons vertrouwde systeem van 3 uur de nacht in.

We zeilen ’s nachts goed door, en tegen de middag trekt de wind aan tot 25 knopen met stoten tot 30, gelukkig voor de wind: plezant sturen, afgewisseld met Jules. Vlot aanleggen bij de kleine jachtclub van Brooklyn bij Liverpool: wat een luxe, een echte zeilcrew in zulke omstandigheden! Na het inklaren maakt Mich kaasfondue, next level op een boot, en we eten hem op de veranda van de jachtclub. Claire, een gezond zotte madam uit het dorp, zorgt met haar vriendinnen nog voor een paar kreeften als dessert. Een avond die we niet snel vergeten.

Om 8 uur varen we uit, en Claire stuurt nog foto’s van Nomad vanaf haar terras. Op zee een leuke 4 Bft half tot ruim, en Nomad maalt de zeemijlen richting Halifax. In Sambro Bay vinden we een leuke ankerplek achter een onbewoond eilandje. Gezellige apero, Mich maakt zijn heerlijke hammetje met gepimpte worteltjes, en we sluiten onze laatste ankerplek af in de kuip.

Uitslapen, en op het gemakje naar Halifax. Aan de gezellige Waterfront maken we een korte wandeling, en de schipper bezoekt het maritiem museum, met maquettes, oude boten en de Titanic: de moeite. In de namiddag varen we naar de Royal Nova Scotia Yacht Squadron, de oudste jachtclub van het Amerikaanse continent, met toffe buren en een zwembad. Dankzij Mich eindigen we in een aparte kamer vol zeiltrofeeën.