Etappe 13

Na twee dagen voorbereiding, boodschappen en etentjes in de jachtclub is het de Grote Dag. Helaas trekt de mist niet op, en de verwachting is dat ze ons de eerste twee dagen gezelschap houdt. Vanaf de haven gaat het pal oost; eerst op de motor, en tegen de late namiddag zeilen we aan 6-6,5 knopen. We zien een paar rugvinnen van grote dolfijnen of kleine walvissen. Voor Dimi is alles nieuw, maar hij meldt zich al vrijwillig voor een solo nachtshift, en doet die op twee kleine interventies na helemaal alleen. Impressive!

De wind blijft een constante 14-16 knopen. De mist blijft ook, koud en vochtig met nul zicht, maar Nomad ploegt dapper voort aan gemiddeld 7+ knopen. ’s Avonds ratatouille met rijst. Tijdens de shift van Dimi stuurt hij veel met de hand, bij 25 knopen en golven van 2 m die af en toe over het dek komen: chapeau voor zijn doorzettingsvermogen.

Met een iets ruimere koers en wat finetuning neemt Jules het de rest van de nacht over, bij golven van 2,5 m en stoten tot 30 knopen. Rond 1 uur klaart de mist op en verschijnen de sterren en de maan. Bij het ontbijt staat er volle zon en een perfecte ruime 24 knopen: Nomad knalt vooruit aan 8,5 knopen gemiddeld, en iedereen stuurt met een grote glimlach. Oceaanzeilen uit het boekje! Bij zonsondergang en de steak van Philip worden we uitgewuifd door een grote groep dolfijnen. Zalige zeildag!

Een stralend zonnetje maar geen wind. Een luie dag van powernappen, vissen, keuvelen en lezen, en vooral wildlife bewonderen: om het uur snellen massa’s springende dolfijnen naar de boot om in de boeggolf te spelen. De schipper spot een springende walvis, en op 20 m van de boot springt hij volledig uit het water. ’s Avonds maakt Dimi heerlijke hamburgers, die we verorberen bij zonsondergang en alweer een grote dolfijnenshow, met tientallen tegelijk. We beseffen hoe blessed we zijn dat we dit mogen meemaken!

Een rustige nacht op de motor. Een Duits zeilschip dat meedoet aan een wedstrijd vraagt Dimi via de radio of onze motor aanstaat: blijkbaar gaat een badkuip als Nomad minstens even snel. Tijdens de ochtendshift dolfijnen, walvissen en zelfs haaien. Overdag is het zo windstil dat de schipper de genua laat zakken en 4-5 uur aan een zeilherstelling werkt. ’s Avonds een paar uur voorzichtig zeilen, en lekkere pasta van Philip.

Een warme, zonnige dag in afwachting van de beloofde wind. Een kortsluiting in het NMEA-netwerk legt even de autopilot plat, maar na een uur zoeken vindt de schipper de zekering in de behuizing van de computer, en we zijn back in business. Rond 20 uur is er eindelijk genoeg wind, en de motor gaat uit, hopelijk tot in Horta.

De voorspelde wind neemt in de loop van de dag langzaam toe. In de namiddag genoeg zon om de batterijen naar 80% te krijgen, dus geen motor nodig. We sturen afwisselend met de hand en met Jules, die het zeer goed doet als je de tijd neemt om hem te trimmen. Tegen de avond 6 Bft, en met gereefde zeilen surfen we aan 7,5 knopen mee met de depressie richting de Azoren.

Opnieuw geweldige omstandigheden: een sportieve wind en overdag zon. Champagnezeilen! Philip en Toon wisselen gretig af aan het roer, en Dimi ook. Alle drie verbreken we het oude snelheidsrecord van Paul (13,6 knopen), en de schipper zet de nieuwe benchmark op 15,5 knopen. Regelmatig dolfijnbezoek, al kunnen ze Nomad niet altijd bijhouden. Na 24 uur klokken we af op 190 NM: volgens ons een nieuw record.

’s Nachts veel met de hand sturen door Philip en Toon om de snelheid in de boot te houden. Overdag hetzelfde weerbeeld: 5-6 Bft uit het zuidwesten, golven van 2,5-3 m en volle zon. Iedereen leeft zich uit aan het stuurwiel, af en toe verfrist door een zoute douche. Spectaculair goed zeilen, en Nomad gedraagt zich fantastisch!

De wind zou afnemen, maar niets is minder waar: continu boven de 20 knopen, een paar uur zelfs gemiddeld 26-27 knopen, met af en toe zon. De woeste oceaan maakt het perfecte zeilweer compleet. Iedereen beseft dat dit wellicht de laatste dag met zulke omstandigheden is, dus er wordt gretig met de hand gestuurd. Wat minder dolfijnen, al zijn ze in deze golven ook moeilijker te zien.

De wind valt weg, trekt weer aan en draait alle kanten op, en het regent pijpenstelen, dus we varen op de motor recht naar Horta. Bij het naderen van het eiland klaart het gelukkig op. Omdat de marina geen plek heeft, ankeren we ervoor, en daarna volgt een welverdiende douche en een flink doorbakken steak in Café Sport Peter, de iconische aankomstplek van wereldzeilers. Een schouderklopje en een pint of twee: mission accomplished! Supergoed gezeild, verwend met wildlife en keigezellig met z’n drieën.