Op tijd wakker, want de brug opent om 8.30 uur. We krijgen nog een gratis baguette van Ton en vertrekken. Na een tussenstop voor inkopen in de Super U ankeren we in Friar Bay. Gezellig eten in een strandbar, en daarna chillen, snorkelen en zonnen op de boot.
Ons doel: de Britse Maagdeneilanden voor donker, dus om 4 uur eruit. De wind is zoals voorspeld pal oost, 4 Bft, en Toon en Vicky hebben alle lijnen en de spiboom de dag voordien al klaargelegd. De juiste keuze: we halen vlot 6,8 knopen recht op ons doel af, en zelfs Vicky stuurt graag en veel. Vicky spot een grote dolfijn. Om 17.30 uur liggen we vast in Spanish Town, en ’s avonds eten we in een gezellig lokaal restaurantje.
’s Ochtends wasserij, inklaren en water bijvullen, en de meisjes maken een lekkere lunch met tonijnsla. In de namiddag kruisen we op naar het noordoosten om de rest van Virgin Gorda te zien: eens iets anders dan de rest van de Tournée. Nomad voelt het ook: een lijntje tussen de genuasledes en een zeillat van het grootzeil breken. We nemen een meerboei in Deep Bay.
Een beetje uitslapen, en dan naar het strandje van Deep Bay, met palmbomen en blauwe lucht, voor een uitgebreide fotosessie. Toon repareert wat gisteren stukging. Daarna zeilen we sportief voor de wind naar George Dog, voor een mooie snorkelsessie met z’n vieren: zalig. ’s Avonds een goed aanlegmanoeuvre in Virgin Gorda Yacht Harbour en een gezellig etentje in het Aziatische fusionrestaurant Cocomaya.
Toon is vroeg wakker en bakt vers brood. Aan The Baths is het te druk, dus varen we door naar Fallen Jerusalem, waar we bij 5-6 Bft aan boord van de omgeving genieten. Voor de wind zeilen we naar Monkey Point op Tortola, voor een lunch en een snorkelsessie samen: vissen van een meter en een grote school lichtblauwe vissen die fonkelen in de zon. In Lee Bay ankeren we mooi op een niet zo evidente bodem, en Vicky spot een bok, een reiger en een pelikaan.
Heerlijk geslapen. Het weer is wat minder, met frequente squalls en hardere wind, en met 2 knopen stroom en 25 knopen wind op kop varen we naar Tortola voor inkopen. Bij het zoeken naar een ankerplek raken we even de grond, gelukkig aan lage snelheid. Op Salt Island wachten we een hevige squall van twee uur af en snorkelen we daarna naar het wrak van de HMS Rhone: mooi om te zien. Voor de nacht een meerboei bij Peter Island, en Vicky kookt worst met courgettes.
We doen het rustig aan en varen op ons gemakje, door een paar flinke squalls, opnieuw naar Tortola, waar we ankeren in Lower Belmont Bay. We helpen een charterboot bij hun ankermanoeuvre en lunchen in een strandbar. In de namiddag zoeken we de beloofde zeeschildpadden, helaas zonder succes. ’s Nachts snappen we waarom niemand anders in deze baai overnacht: de deining laat de boot de hele nacht dansen.
Vicky, Toon en Lou wandelen een klein uur naar de douane in West End, met mooie uitkijkpunten onderweg. Daarna varen we naar Jost Van Dyke, de laatste dag op de Maagdeneilanden. We lunchen gezellig bij Sidney’s in Great Harbour. In de namiddag een laatste schildpaddensnorkel, met succes: Amelie wordt beloond voor haar geduld en spot samen met mama een schildpad in een baai waar we er geen verwachtten!
Een lange tocht van 50 NM, en mama wil walvissen spotten, dus vertrekken we om 6 uur. De hele dag pal voor de wind bij wisselende wind, dus de motor gaat regelmatig aan en uit. Walvissen zien we helaas niet. We varen ten noorden van St. Thomas naar Puerto Rico en kiezen Vieques als eerste bestemming: een mooie, quasi verlaten zuidkust met eenzame ankerbaaien. In Esperanza klaren we voor het eerst in via de app CBP Roam, en dat lukt wonderwel.
Een grijze start, maar vanaf 9 uur breekt de zon door. De meisjes en Vicky gaan naar een strandje met een mooie palmboom; de schipper zet ze af met de dinghy en ze zwemmen zelf door de branding. Daarna zeilen we westwaarts langs de zuidkust van Puerto Rico, met 20 knopen pal achter. Bij het binnenvaren van de baai van Patillas zwemt eindelijk een groep dolfijnen vlak bij de boot: iedereen, en vooral mama, is dolgelukkig. ’s Avonds smaken de beloofde taco’s, en de sympathieke eigenaar brengt ons met de auto terug naar de dinghy.
Bij het inkopen ontmoeten Marilou en de schipper een schattige oude ontdekkingsreiziger-lookalike, die hen na een praatje een koperen muntstuk cadeau geeft. Bijzonder. Daarna varen we met 25 knopen van achteren aan mooie snelheden naar Salinas, waar we beslissen te blijven. Een stevige lunch aan de lagune en een wandeling naar de supermarkt, waar de meisjes elk een rode roos krijgen van lokale jongens. Cute. ’s Avonds is het erg rustig in de lagune.
Een grijze start met af en toe regen, maar na twee uur klaart het op, net op tijd voor onze stop aan Isla de Muertos. We volgen een lokaal bootje met een snorkelgids en belanden tussen de verpleegsterhaaien: tot 2 m groot, maar poeslief. Daarna varen we voor de wind bij 25 knopen en stoten tot 40 in de squalls, maar Nomad verteert het met de glimlach, en Amelie en Marilou nemen even het roer. In de laatste baai ligt Nomad muurvast achter 25 m ketting, en de schipper kookt.
De laatste korte verplaatsing van etappe 7: 23 NM langs de zuidkust van Puerto Rico naar Puerto Real.
Afscheidsdag. Op de steiger in Puerto Real staan de valiezen van Amelie en Marilou klaar, en samen rijden we naar San Juan. Daar maken we met z’n drieën nog een laatste strandwandeling voor de meisjes het vliegtuig naar huis nemen. Twee weken samen zeilen, snorkelen en ontdekken zitten erop. De schipper blijft achter en verkent nog even het kleurrijke Old San Juan.
