Etappe 8 begint met de aankomst van een enthousiaste crew, die al een paar dagen samen in Puerto Rico doorbracht. Het terugbrengen van de huurauto’s loopt niet van een leien dakje, met een gigantisch onweer en ondergelopen wegen. ’s Avonds sluiten we af met een gezellig etentje ter ere van de verjaardag van Evelyne.
Na een korte briefing varen we om 11 uur de marina uit. Eerst een paar uur op de motor, maar al snel staat er 18-22 knopen. Op deze eerste dag voeren we conservatief zeil, en toch halen we een mooi gemiddelde van 6,5 knopen. Een flinke mahi mahi hangt even aan de lijn, maar ontsnapt net voor het dek. De sfeer is top: niemand wordt ziek en iedereen doet goed mee en stuurt goed, veelbelovend! ’s Avonds spaghetti van de schipper.
Minder wind dan voorspeld, en omdat de motorkoeling weer kuren heeft, blijft de motor het grootste deel van de dag aan. Het weer wordt hoe langer hoe beter, en ’s avonds is de hemel volledig blauw. Na een mooie zonsondergang trekt de wind vanaf 21 uur aan, en ’s nachts zeilt Jules ons zonder noemenswaardige gebeurtenissen aan mooie gemiddelden vooruit.
We zeilen bijna de hele nacht door, en de hele dag staat er 14-15 knopen, net genoeg om vlinderend recht naar Grand Turk te varen. Veronique spot een bultrug die uit het water tuimelt en vangt even later een barracuda, die we terug in zee zetten. Bij Grand Turk valt de motorkoeling uit, dus we zeilen tot op de ankerplek en starten de motor pas op het allerlaatste moment. Een groep van een twintigtal dolfijnen zwemt dwars door de ankerplek, en de schipper duikt erachteraan: ze zwemmen onder hem door. Lekkere steak aan boord, en de crew is erg goed gezind.
De schipper vervangt de impeller, maar de motor pompt nog altijd geen koelwater. Na advies in de beroepshaven, de handleidingen en YouTube blaast hij hard in een van de leidingen van de warmtewisselaar: een fontein van rubberen stukjes vliegt eruit. Dan volgt een sterk staaltje teamwork om de motor weer in elkaar te zetten, en hoera, de diesel spuit vrolijk koelwater. Probleem opgelost, en de sfeer is meteen opperbest! Met de dinghy naar een verlaten strand voor een apero bij zonsondergang, prachtige foto’s van Nomad, uitleg over sterren en astronavigatie en bezoek van ezeltjes. De zelfgemaakte kip zoetzuur krijgt gemeende complimentjes.
Met onze ‘nieuwe’ motor varen we naar Cockburn Town, de hoofdstad van Grand Turk. Op zoek naar een restaurant komen we Smiley tegen, die in zijn voortuin op zijn elektrische gitaar jamt en meteen voor ons op straat begint te spelen. Hij offert zijn voormiddag op om ons het eiland rond te rijden voor een brunch en boodschappen, en zet ons af met een welgemeend ‘God bless you’. Iedereen is instant happy van zo’n groot hart. Daarna varen we 4-5 uur westwaarts naar Cockburn Harbour en ankeren achter Long Cay.
Een flink stuk door de ondiepe lagune van Turks en Caicos: spannend, voor het eerst zo ondiep. Christoph en Veronique houden op het voordek de bodem in de gaten zodra het minder dan 4 m diep wordt. Onderweg krijgen we drie, vier keer bezoek van dolfijnen die in het fluo-lichtblauwe water een heel eind meezwemmen. Fantastisch! Bij het minieme eilandje French Cay gaan Christoph, Veronique en de schipper ‘even’ snorkelen, wat al snel een paar uur wordt.
Vroeg op naar een volgend rif in de lagune, waar we met z’n vijven tegelijk snorkelen tussen mooie, kleurrijke vissen in superhelder water. Daarna varen we door de ondiepe lagune naar Providenciales. Een spannende aanloop naar de marina bij laagwater, met amper 2 m water, maar we geraken binnen zonder vast te lopen. De schipper vult de boot met water en diesel.
Een dagje in de marina zonder varen. ’s Ochtends uitklaren, inkopen en een huurauto, en in de namiddag snorkelen in Turtle Cove, een goed gekozen naam: meer dan tien zeeschildpadden grazen rustig en zwemmen om de paar minuten sierlijk naar boven om te ademen. Ook een mooi rif met kleurrijke koraalvissen. ’s Avonds dineren we in een fancy restaurant vlakbij de marina.
Om 6 uur vertrekken we, want er ligt heel wat afstand voor de boeg naar de Bahama’s. Bij gebrek aan wind wordt het tien uur op de motor onder een brandende zon, zonder een wolkje. In Mayaguana blijkt het douanekantoor recent gesloten: stof tot nadenken.
Ook in het overheidsgebouw van Mayaguana kan er niet ingeklaard worden. We werken een plan uit: de crew vliegt, zoals gepland, vanaf Crooked Island naar Nassau en klaart daar in, en de schipper blijft aan boord tot hij met de volgende crew op Long Island kan inklaren. ’s Avonds liggen we voor anker op een goede zandbodem, met wat deining en flinke wind in het vooruitzicht.
Om 6 uur hijsen we het anker voor het laatste stuk van de etappe. Na een paar uur op de motor gaat de genua op en varen we bijna voor de wind aan 7 knopen naar Crooked Island. Rond 13 uur, met de wind op zijn hoogtepunt van 25-27 knopen, navigeren we nauwkeurig tussen de riffen en bereiken we veilig de haven. Een mooi aanlegmanoeuvre in een lastige box: de crew weet intussen van wanten, vooral Veronique. In de namiddag naar het strand, en ’s avonds eten we in het restaurant van de marina.
De laatste dag van etappe 8. Nomad ligt veilig in de marina van Crooked Island, en voor de crew zoals gepland naar Nassau vliegt, maken we nog een vrolijke afscheidsfoto met het etappebord. Een etappe vol avontuur, met een crew die intussen van wanten weet. De schipper blijft aan boord tot hij met de volgende crew op Long Island kan inklaren.
