De crew komt aan met het vliegtuig, deze keer gelukkig op tijd. Rustig uitpakken en even snorkelen op het rif, al is het water wat troebel. ’s Avonds maakt Willie in het enige restaurant van de nederzetting lekkere kreeft.
Om 8.30 uur zijn we na het tanken onderweg naar Long Island. In plaats van de voorspelde 10-13 knopen staat er maar 5-6 knopen, dus het worden 7 uur op de motor. Een rustig tripje, eigenlijk prima om de crew aan de zee te laten wennen. Vlot ankermanoeuvre in de baai van Clarence Town, en ’s avonds barbecue.
Alweer windstil, dus opnieuw 7 uur op de motor. JM vangt een barracudaatje, maar dicht bij het rif gevangen kunnen we hem niet opeten. In Calabash Bay zwemmen JM, Barbara en Caroline naar de kust, en de schipper haalt hen terug met de dinghy. Onder Nomad zwemt een verpleegsterhaai; de schipper springt in het water en kan hem goed filmen. ’s Avonds eten we in het restaurant van het resort.
Eindelijk wat meer wind, en met een ruime koers varen we naar de Exuma’s. Rond de middag ankeren we in Moriah Bay, met een heel mooi strand en een prachtige baai. We chillen op de boot en kijken ’s avonds een film.
We vertrekken op zeil naar Emerald Bay, maar na 2 uur valt de wind weg. JM merkt dat er een draad van een van de diagonale stagen gebroken is, dus varen we op de motor verder. Met harde wind in aantocht blijven we minstens twee nachten in de marina. Steve Wittevrongel maakt er veel minder een probleem van en stelt de schipper gerust. In de namiddag een strandbar, het strand en een mooi, verlaten zwembad van een resort.
Een dag aan wal, want ’s avonds wordt slecht weer verwacht. Met de huurauto op zoek naar zeeschildpadden en zeekoeien, en een lunch met zicht op de baai van George Town, vol zeilboten die schuilen voor de voorspelde noordenwind. De schipper gaat met volle goesting de mast in om de losgekomen stag vast te tapen, en een rigger in Florida belooft te helpen. ’s Avonds lekkere kip van Barbara.
Nog een dag in de marina van Emerald Bay om de harde wind af te wachten: achteraf de juiste keuze.
We varen uit, eerst op de motor tegen de NNW-wind in om hoogte te maken, en dan eindelijk 3-4 uur zeilen, heel scherp aan de wind. Anderhalf uur voor hoogwater varen we zonder problemen tegen de stroom in Farmer’s Cut binnen. Op zoek naar een verlaten ankerplek achter Great Iguana lopen we een halfuur voor laagwater vast in het zand. Na het avondeten, rond 19.45 uur, trekt het stijgende water Nomad los en varen we nog een paar honderd meter naar een rustige, eenzame ankerplek. Een prachtige sterrenhemel, en iedereen slaapt als een roosje.
Eerst met de dinghy naar de kust voor een korte wandeling naar een mooie grot met bijzondere steenformaties, een kolonie vleermuizen en ijskoud water. Om 10 uur hijsen we het anker en navigeren we voorzichtig over 2,5-3 m diepte. Rond 13 uur ankeren we aan Pig Beach, in een baai met meer dan 50 boten. Na de lunch naar de varkens, en in het water zwemmen ook een paar verpleegsterhaaien. ’s Namiddags chillen.
Eindelijk nog eens een dag met wind. De eerste uren zijn zalig zeilen: volle zon, 12 knopen wind en felblauw, vlak water. Als de wind naar het NNW draait, kruisen we op tegen wind en stroming, en de schipper amuseert zich om er toch het onderste uit de kan te halen. Het laatste uur op de motor naar een redelijk beschutte ankerplek. Een mooi manoeuvre: sterk teamwork bij de keuze van de ankerplek, en het ankeren gaat elke keer vlotter. Een gerodeerde crew!
Een rustige start. Barbara en Caroline gaan met de schipper op verkenning met een getekend plannetje van Hawksbill Cay, net een schatkaart: een plantageruïne, een smokkelgrot, het woeste strand aan de oostkant en een klein rif met vissen. Daarna varen we half op de motor, half op zeil naar Highbourne Cay, de laatste stop voor Nassau. ’s Avonds eten we in het lokale restaurant.
Met een leuke 3 Bft ruime wind varen we recht naar Nassau, onder een waterzonnetje. De jachthaven blijkt een steiger langs het hoofdkanaal te zijn, met continu golven van voorbijvarende boten, dus Nomad schudt en kraakt. Etappe 9 zit erop.
