Bootklussen en provisies aanvullen voor de grote oversteek. Bij een klus komt een winch los uit de mast; even schrikken, maar op basis van de foto’s stelt Steve Wittevrongel ons gerust: geen structurele schade.
De douaneformaliteiten duren een tweetal uur; vrienden komen ons uitwuiven. Op de steigers ontmoet de schipper YouTuber Sam Holmes, een sympathieke gast. Buiten Mindelo zien we de Chronos voor anker liggen, de boot waarop Tom Dyck eerste officier is: small world. Na twee uur varen beslissen we eerst nog aan de rustige kant van Santo Antão te ankeren, om rustig te wennen aan de oceaan. We vangen onze eerste mahi mahi en eten hem als apero.
Om 7 uur lichten we het anker richting de overkant. Na 2-3 uur motoren uit de windschaduw vinden we de passaatwind en zeilen we schitterend pal west, aan 6,5 knopen gemiddeld. We vangen nog een paar mahi mahi, en de schipper breekt zijn record met een exemplaar van zo’n 8 kg. ’s Nachts een spannend duel met het Franse jacht Viva La Vida: na drie uur met de hand sturen steekt Nomad het net voorbij. Gewonnen!
De eerste uren op de motor, op zoek naar wind. Overdag blijft het meestal onder de 10 knopen, dus gaat de gennaker omhoog voor een hele dag rustig zeilen. Wim maakt een paar keer lekker eten. ’s Avonds ruilen we de gennaker voor de genua en stuurt Jules, onze autopilot, ons de hele nacht.
We ontbijten samen en hijsen opnieuw de gennaker: een constante 11-13 knopen, ideaal om aan 7+ knopen ons gemiddelde op te krikken. Water- en dieselbeheer gaan goed, we verbruiken weinig. ’s Namiddags breken we ons hoofd over de wiskunderaadsels van Zita Verheyen, geen gemakkelijke!
’s Ochtends nog een paar uur gennaker, tot de wind verder toeneemt. We vissen, lezen, babbelen en doen af en toe een powernap; de schipper vangt nog een mahi mahi. Een zeillat die er steeds uitkomt, wordt ’s avonds definitief gefixt door de schipper met hulp van Wim. Toon maakt verse pizza’s, en Jules stuurt ons de nacht door terwijl de wind eindelijk richting de beloofde 16 knopen gaat.
Iedereen zit goed in het ritme van de wachten van 3 uur. ’s Ochtends verloren brood van Wim. Overdag experimenteren we met de zeilen en houden een setup aan die ons bij 20 knopen wind bijna 7 knopen gemiddeld oplevert. Ons gemiddelde stijgt langzaam, en we draaien de klok een uurtje terug.
Eindelijk beginnen de passaatwinden deftig te waaien: de hele dag 20+ knopen met stoten tot 28. Jules doet het goed bij deze wind, al geeft een ervaren stuurman aan het roer een rustigere boot. We testen verschillende varianten van de vlindersetup. Mooi weer vandaag.
De passaat bouwt golven op van 2-3 m, recht van achteren, wat slapen en koken soms een uitdaging maakt. De motor draait 2 uur om de batterijen aan te vullen, want de korte dagen leveren te weinig zonne-energie. Wim heeft bijna een grote mahi mahi, maar die ontsnapt op het nippertje. Ons gemiddelde voor de etappe stijgt naar bijna 7 knopen.
Nog altijd continu 5-6 Bft, en we maken goede gemiddelden. In de verte zien we een tweetal andere boten. We zijn halverwege, en met champagne vieren we dat er nog 1.000 NM te gaan zijn! De eerste squalls zorgen voor wat animo tijdens de nachtshiften.
Wat variabelere wind, soms maar 10-12 knopen, dus af en toe gaat de motor bij. Een mooie zeildag op de momenten dat het waait, en we proberen te snappen hoe de radar regenwolken herkent. De kinderen van Benoit hebben een leuke quiz voor ons op video opgenomen. Vlinderend gaan we de nacht in met 18-20 knopen; de nieuwe routeberekening geeft aankomst op dinsdagochtend.
Squalls komen en gaan, met stoten tot 35 knopen. Nomad blijkt zeer goed te varen op alleen het ongereefde grootzeil, handig omdat we de genua zo makkelijk in- en uitrollen naargelang de buien. Toon bakt een cake. Om 17.30 uur vliegt er iets spectaculairs en lichtgevends aan enorme snelheid over: Wim weet dat de lanceerbasis in Frans-Guyana in die richting ligt, en de volgende dag blijkt het inderdaad een Ariane-raket te zijn. Straf!
De squalls blijven, vooral ’s nachts. Toon bakt brood tijdens de nachtwacht, en overdag is er verse tonijnsla. Er drijft te veel zeegras om te vissen. Benoit krijgt een pakketje van de thuis-Sint, leuk om uit te pakken. De wind blijft een stevige 6 Bft met stoten van 7.
’s Ochtends proberen we iets nieuws: we passen de koers aan naar WNW en varen met ruime wind, beide zeilen over bakboord. Sportiever en leuker sturen dan vlinderen! We winnen nauwelijks snelheid en verliezen wat hoogte, maar omdat het zo leuk sturen is, nemen we dat erbij en mikken we op aankomst dinsdag.
Iets minder wind dan gebruikelijk, 15-17 knopen. We vervangen de gasfles, die het een hele etappe en driekwart heeft uitgehouden. Wim vangt een kleine horsmakreel, en bij de schemering hangt er een mahi mahi van een meter aan de lijn. Eric en vooral Wim voeren een legendarisch gevecht en halen hem binnen: een recordvis van naar schatting 10 kg!
’s Ochtends een paar uur op de motor, en verder veel regenbuien. We eten lekkere ceviche, en ’s avonds tovert Wim een feestmaal op tafel: mahi mahi met yam, een soort Afrikaanse aardappel. Delicieus! Voor onze laatste avond op zee krijgen we nog een heel mooie zonsondergang.
De laatste Nespressocapsule gaat eraan terwijl we bij zonsopgang voor het eerst Martinique zien. Op het dek liggen ’s ochtends een recordaantal van negen vliegende vissen. We hijsen de Franse beleefdheidsvlag en om 13 uur valt het anker in Anse des Salines: de oceaan overgestoken in 14 dagen en 6 uur, 2.152 NM aan gemiddeld 6,3 knopen. Een welverdiende duik, een verfrissende pint en een brochette met frietjes op het strand. ’s Avonds leest Wim zijn dagboek van de reis voor, geschreven vanuit de keuken: wat een mooie manier om de oversteek opnieuw te beleven. Bravo aan skipper en crew, een oversteek uit het boekje!
Na de oversteek blijven we nog een paar dagen in Martinique. Nomad krijgt een plekje in de marina van Le Marin, en op 12 december zeilen we langs de zuidkust naar Diamond Rock, de imposante rots die de Britten in 1804 als oorlogsschip registreerden. ’s Middags valt het anker in een baaitje bij de Anses d’Arlet: een duik, een frisse pint en een prachtige zonsondergang. Op 13 december varen we nog een kort stukje verder, de baai van Fort-de-France in, en op de fles Clément-rum komt het ti-punchrecept te staan: santé, Wim!
